JULI 2025 Ik kreeg na m’n 50e een enorm verlangen om langer in het buitenland te zijn en solo te reizen. Dit gevoel werd aangewakkerd door corona. Corona heeft wel meer mensen doen beseffen wat ze nog willen in het leven. Het maakte me bewuster ‘als het nu kan, doe het!’ Sindsdien vind ik het heerlijk om voor een langere periode met de trein door Europa te reizen. Het liefst Solo. Jaren ervoor ontdekte ik de hoge snelheidstrein Zon Thalys (tegenwoordig Eurostar) van Amsterdam naar Zuid-Frankrijk. Dat beviel me zo goed dat ik daarna bijna elk jaar de trein heb geboekt richting het zuiden. Het liefst reis ik naar een eindpunt, zonder plan en op de bonnefooi. Zoals mijn ouders vroeger ook deden, we stapten in de auto en onderweg keken we wel waar we sliepen. Het enige wat ik in m’n hoofd heb is een richting of regio. Ik hou van de onbekendere regio's, van de 'pure natuur' en de locale specialiteiten. Van bergen, water en uitkijkpunten. Van mooie wandelingen, leuke dorpjes en ...
De hogesnelheidstrein vanaf Alicante rijdt tegenwoordig helemaal door naar Vigo Galicië met een overstap in Madrid. Tot Madrid reis ik met OuiGo en daarna met Renfe. Ik heb een ticket geboekt naar Ourense en stap één station voor Vigo uit. Vanaf daar verken ik met een huurauto de mooie omgeving met de rivieren Miño en Sil, de streken als Ribeiro, Ribeiro Sacra en de Rías Baixas. Maar eerst meer over deze treinreis. Wat een heerlijke manier van reizen is dit. We steken dwars door Spanje, glijden door verschillende landschappen en de uitzichten inspireren me tot het maken van een paar tekeningen. De vlakken in het landschap hebben mooie kleuren, ze zijn als lappendekens. Als max snelheid zie ik op het scherm 297 km/u staan en daar merk je kijkend door het raam helemaal niets van. Het is genieten. De kleuren zijn aards: geel goud, roest bruin, taupe, terra, en groen. Het landschap is glooiend, de boompjes staan soms eenzaam te shinen of markeren het landschap met groene accente...